nu:
Rosie Heinrich. We always need heroes (2017)
We always need heroes
Rosie Heinrich
7 t/m 29 okt 2017

De expositie We always need heroes van Rosie Heinrich is de première van een langlopend, multidisciplinair kunstproject dat inzoomt op de psychologische en sociale dynamiek van de IJslandse bankencrisis van 2008. Meer dan alleen economisch, was de crisis vooral het uiteenvallen van een collectief narratief en een collectieve mythe.

Heinrich interviewde twee jaar lang talloze IJslanders. Hun bekentenissen, inzichten en stemmen vormen het ruwe materiaal voor videowerken en performances, die de effecten en het potentieel van een crisis bevragen. Het materiaal van We always need heroes zal gepubliceerd worden als een gelijknamig kunstenaarsboek door Fw:Books.

Zaterdag 7 oktober, 17 - 19u
De tentoonstelling wordt geopend door Frank van der Stok en het consulaat van IJsland Wouter Jongepier.

Zondag 8 oktober, 16 - 18u
Screening, artist talk en performance met gast Myriam van Imschoot

 Zondag 22 oktober, 15-17 uur
Screening en artist talk met gast Sarah van Lamsweerde

Open donderdag t/m zondag, 14–18 uur, en op afspraak (via post@rosieheinrich.net).

Dit project is mede mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds, het Amsterdams Fonds voor de Kunst en SÍM artists’​ residency, Reykjavik.

Over de kunstenaar

Rosie Heinrich (GB) is een beeldend kunstenaar uit Amsterdam. Heinrich gebruikt audiofragmenten van opgenomen gesprekken als medium voor haar narratieve werken. In haar behandeling van de vertelling reflecteert ze op de samenstelling van onze persoonlijke en collectieve realiteit. Heinrich’s onderzoek naar taal en vertelvormen resulteert in publicaties, audio- en videowerken, performances en installaties.

Heinrich rondde in 2012 haar MFA aan het Dutch Art Institute af met de publicatie van haar geluidswerk It was big enough to get me completely inside. Performances van het geluidswerk werden gepresenteerd in het Veem Theater, Amsterdam, Sub Urban Video Lounge, Rotterdam en Kunstvlaai, Amsterdam. Haar videowerk It’s possibly the only way that I can walk through myself (2014) werd getoond in A Tale of a Tub, Rotterdam, Het Vijfde Seizoen, Den Dolder en Art Rotterdam. In 2015 en 2016 verbleef ze als artist in residence bij SÍM Reykjavik, waar ze We always need heroes ontwikkelde en in delen presenteerde.

verwacht:
Hyungi Park. (Links) Untitled, 73x61cm, olie op doek, 2016(Rechts) Untitled, 116.8x91cm, olie op doek, 2016
Resembling Resemblances
Hyungi Park
27 okt 2017 — 17:00 tot 19:00 uur

Resembling Resemblances is een project van Hyungi Park dat de relatie tussen schilderijen en hun fotografische reproductie verkent.

Het is tegenwoordig gebruikelijk om kennis te maken met kunstwerken via digitale of gedrukte media – maar deze reproducties vallen vaak in het niets bij de originele werken. Volgens de Franse kunsttheoreticus Andre Malraux (uit The Voices of Silence) worden de kwaliteiten van de kunstwerken van hun identiteit beroofd wanneer ze als foto’s gereproduceerd worden.

Als schilder bestudeert Park hoe de eigenschappen van een schilderij getransformeerd worden wanneer een werk gefotografeerd en gereproduceerd wordt in gedrukte of digitale vorm. In Resembling Resemblances experimenteert ze met deze relatie door haar schilderijen naast hun gedigitaliseerde reproducties te presenteren.

verwacht:
Timo Demollin. Constant continuity
Constant continuity
Timo Demollin
4 t/m 19 nov 2017

“Every monument implied a chain of prior monuments which all notated, in slightly but insignificantly varying ways, the same foundational content. The paper monuments were not reports on a real procession or a real arch, but performances that referred to other pictorial performances.”

– Christopher S. Wood, ‘Maximilian I as Archeologist’

In de tentoonstelling Constant continuity wordt de aanhoudende verspreiding belicht van de Ehrenpforte, een print collage uit de 16e eeuw. Door de fysieke condities van circulatie in te zetten voor productieprocessen verkennen de kunstwerken in Constant continuity paradoxale processen van dematerialisatie en waarde creatie die optreden in de institutionele behandelingen van kunsthistorische objecten. Met de tentoonstelling verschijnt een publicatie met een essay van Brenda Tempelaar.

Timo Demollin is beeldend kunstenaar en studeert momenteel Fine Arts aan het Sandberg Instituut in Amsterdam. Zijn recente werken onderzoeken de sociaaleconomische relaties tussen kunstproductie, haar impliciete verspreiding en de bijkomende processen van waarde creatie en statustoekenning. Constant continuity is zijn eerste solotentoonstelling in Amsterdam.

verwacht:
Amended Plastics
Johann Arens, Jude Crilly, Dan Lichtman, Joseph Noonan-Ganley, Jay Tan
25 nov t/m 17 dec 2017

Opening van een tentoonstelling door Johann Arens met optredens en lezingen over afgelegen ervaringen, prothetische beeldhouwwerken en sensuele breekbaarheid, door Jude Crilly, Dan Lichtman, Joseph Noonan-Ganley en Jay Tan.

Meer informatie volgt.

Open op zondag: 26 november; 3, 10 en 17 december, 14:00 -18:00 uur en op afspraak.

geweest:
Dis[content]
Delano Berendsen, Data Bosma, Lente Brugge, Rosan van Doeselaar
30 sep t/m 1 okt 2017

De tentoonstelling Dis[content] brengt het uiteenlopende werk van vier studenten samen. Zij studeren dit jaar af aan de opleiding Base for Experiment Art & Research at ArtEZ Arnhem.

Het onderliggende thema in het werk van Data Bosma is verlangen. Bij het onderzoeken van 'celebrity fandom' kwam zij er achter zelf ook niet immuun te zijn voor dit fenomeen. Ze heeft elke B-film bekeken van acteur Kyle Gallner. Bosma speelt met de realisatie dat ze dagdroomt over deze schim. Hierbij laat ze zichzelf nog verder meeslepen door omgevingen te creëren in de kleurtinten van zijn huid. De objecten binnen het werk van Delano Berendsen zijn van hun functie ontnomen, echter niet zonder referentie te behouden naar hun oorspronkelijke gebruikswijze. Opnieuw gerangschikt in een nieuwe compositie, aansluitend op het idee van een esthetische utopie. Functieloze klimrekken liggen op de kop op de tussenverdieping: de grond speelt met de kinderen die trachten de lucht te beklimmen. Ook in het werk van Lente Brugge worden dagelijkse objecten getransformeerd en krijgen tevens een nieuwe functie. Ropespinning-device is een werk dat je mag aanraken en proberen, activeren door in beweging te brengen. Huishoudelijke objecten samengebracht om een nieuw mechaniek te vormen, aangedreven door mensen die willen spelen en die door te spelen onderdeel worden van het kunstwerk. Rosan van Doeselaar heeft een missie. Ze wil de wereld verbeteren! Dit maal heeft ze een poging gedaan om de bijenpopulatie te redden. Volg haar inspanningen.

geweest:
Michelle Son, Belly Buster
Belly Buster
Michelle Son
2 t/m 17 sep 2017

“Tijdens het schrijven van de scripts stelde ik me Fondane, Chris Morris en David Attenborough voor die ‘charades’ spelen in een bar, luisterend naar populaire songbirds als Yma Sumac, Minnie Riperton en Mariah Carey.” — Michelle Son

Belly Buster is op te vatten als een gescripte ruimte waarin drie ‘onfilmbare scenario’s’ zich over een periode van drie weken zullen ontvouwen. Geïnspireerd door Benjamin Fondane’s Trois Scenarii: cinépoèmes, zet kunstenaar Michelle Son met Belly Buster het onspreekbare in als een uitweg uit de stilte en ontsnapping aan de rationaliteit van de taal.

De opvoering van de drie scenario’s is verspreid over drie weekenden en vindt plaats als onderdeel van een mixed media installatie. De tentoonstelling gaat vergezeld met een presentatie over Benjamin Fondane door Nadja Cohen (Phd researcher, KU Leuven), een boekpresentatie en conversatie met Sara Giannini (onafhankelijk curator en semioticus), evenals uitzendingen van Ja Ja Ja Nee Nee Nee, een online radio station gewijd aan kunst.

Evenementen:

Zaterdag, 2 September
Opening
17:00 – 21:00

Scenario 1
18:30 (15 min)

-----------------------------------

Zaterdag, 9 September
Boekpresentatie
17:00 – 21:00

Scenario 2
18:30 (15 min)

-----------------------------------

Zaterdag, 16 September
Finissage - Scenario 3
17:00 – 21:00

Presentatie door Nadja Cohen
18:00 – 18:30 (in Engels)

Scenario 3
(on-going)

Open op Zondagen tussen 14:00 en 18:00 uur en op afspraak: email michelle@michelleson.co.za.

Belly Buster wordt ondersteund door het AFK (Stichting Amsterdams Fonds voor de Kunst).

Over de kunstenaar

Michelle Son (Johannesburg, Zuid- Afrika) is een beeldende kunstenaar woonachtig in Amsterdam. Haar interesse in taal komt voort uit literaire middelen en haar voormalige werkzaamheden met cybernetische systemen en "interface" esthetiek. Na het afstuderen van de Beeldende Kunst afdeling bij de Gerrit Rietveld Academie, komen haar artistieke activiteiten tot uiting in de vorm van video, performance interventies, sculptuur en schrijfkundige oefeningen die sociologische en antropologische vraagstukken raken. Haar werken zijn tentoongesteld bij het Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond (Amsterdam), Kunstpodium T (Tilburg) en het Teylers Museum (Haarlem). Belly Buster is haar eerste solo tentoonstelling in Amsterdam.

geweest:
The Weight of Words, performance door Manuela Lucia Tessie.a.
OPEN CALL program 2018
20 mei t/m 31 jul 2017

Er zijn voor de Open Call van 2018 vele inzendingen binnengekomen. Team puntWG gaat aan de slag. Het definitieve programma wordt op 15 september bekend gemaakt.

 

geweest:
ECCOCI presentation
Billur Altinordu, Aniya Dunkley, Deema Murad, Yip Hiu Tung onder begeleiding van Lucy Sarneel
30 jul 2017 — 12:00 tot 20:00 uur

ECCOCI is een presentatie van het werk van vier MFA 2017 afstuderende studenten van Alchimia Contemporary Jewellery School in Florence in Italië, begeleid door Lucy Sarneel.

Deze vier vrouwen komen uit verschillende hoeken van de wereld en laten elk een geheel eigen, unieke benadering van ontwerpen zien. ECCOCI is een preview van tot nu toe ontwikkeld werk voor hun eindexamen solo tentoonstelling. In essentie is ECCOCI een moment van pauze en reflectie alvorens de volgende fase in te gaan van hun carrière als sieraad-kunstenaars.